De oprichter van Teamthinking
Gestart in de installatiebranche, doorliep de oprichter van Teamthinking een breed spectrum aan functies en kwam daarbij in 1989 bij een grote producent van communicatieapparatuur (1100 pers.) voor een grote ‘sociale’ uitdaging te staan

De oorsprong van een afwijkende werkmethode.
Binnen zijn nieuwe functie als coördinator prototypen en proefseries kon hij beschikken over een grote groep mensen met ver uiteenlopende vaardigheden en een grote verscheidenheid aan vakkennis. Maar deze groep was verspreid over de vele afdelingen van de gehele organisatie.

Kort na zijn aantreden raakte hij enorm onder de indruk van de enorme rijkdom aan kennisbronnen en verschillende invalshoeken waar deze groep over kon beschikken.

Juist daarom was hij evenzoveel verbijsterd te horen dat er desondanks al jaren lang toch telkens opnieuw basale factoren over het hoofd werden gezien, waardoor in de aanloopfase enorme vertragingen ontstonden en producten vele kinderziektes leken te bevatten die eigenlijk vooraf te voorzien waren geweest.

Het werd hem duidelijk dat dit verschijnsel niet werd veroorzaakt door een gebrek aan vakmanschap, inzet of onwil van de betrokken, maar dat deze factoren hardnekkig bleven bestaan omdat de betrokkenen ‘het gehele proces’ haast niet konden overzien.

De immense effecten van dit ‘inefficiënte fenomeen’ maakte zo’n heftige indruk op hem dat hij besloot om de technische factoren een lagere prioriteit te geven. In plaats daarvan probeerde hij dit verschijnsel te doorbreken omdat hij er van overtuigt was dat ze daardoor veel efficiënter zouden kunnen werken.

Vanwege zijn jonge leeftijd besloot hij om mensen ‘niet de les te lezen’, maar ze telkens opnieuw ‘over en weer’ met elkanders kennis en invalshoeken te confronteren.

Hij creëerde daarbij een platvorm waardoor de betrokken ‘het totaalplaatje’ konden blijven overzien, en bood de mensen daarmee een duidelijk en realistisch beeld van hun (mogelijke) aandeel ‘in het gehele proces’. Langs deze weg wist hij hun betrokkenheid enorm te vergroten waardoor mensen veel meer eigen initiatief gingen tonen.

Mensen raakten geïnspireerd om vanuit hun eigen vakgebied en eigen invalshoeken mee te denken. Binnen twee jaar wisten ze hierdoor de doorlooptijd en het aantal aanloopfouten in proefseries te halveren.

In 1995 wist de oprichter van Teamthinking de methode uit te ontwikkelen tot een en op zichzelf staand instrument. En wist daarna de methode telkens opnieuw succesvol in te zetten als een effectief middel ten behoeve van kwaliteit en rendementverbetering.